طبیعت در گردش بی وقفه ی خود باز به بهار رسید

 ولی من حس می کنم کم کم دارم از بهار زندگیم دور ودور میشوم .

 ترنم تسلیم و نماز نشانه های الهی گوش همگنان خویش می نوازد

 وبوی خوش شوق و خرسندی آنان همسایگانشان را سرمست فروتنی در برابر آفریدگار می سازد

 لیکن غریو نافرمانی و غرور من دل وجان مهمانان زمین و ساکنان آسمان را بر می آشوبد

 و از جنس آدمی منزجر می سازد!

واینک مرا با همه گریز پایی و گران جانی 

 در کنار کوچکترین های هستی که سر بر آستانه ی بندگی توساییده اند قرارم ده!

و زمستان سرد عمر دلم را بهاری کن!

آری

بهار عمر خواه ای دل و گرنه این چمن هرسال

چونسرین صدگل آرد بار وچون بلبل هزارآرد

برخی را دست و دل دعا و تضرعی است درآستانه ی تحول طبیعت که نیکو سنتی است .

برخی را دعای سلامت است

 و دیگری را دعای امنیت

و آن سومی را درخواست شفاعت

 و هرکسی بر چرخ نیاز خویش نخ می ریسد

 و بهار دلان را دعای زیارت یار!

وبهارآفرینان خرمی و شادمانی و خرسندی محبوب و...

ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر

بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

و من چه کنم!

چه بخواهم!

هیچ نخواهم بهتر است

آخر داشته ها را شایستگی می خواهد.

داشته ها وداده ها مسوولیت آفرینند

 ووجودی سپاسگزار می طلبندکه حتی دریغ از زبانی آن.

و البته تلاشگران جاده تحول را نکوست که

 برای من و امثال من تحولی عمیق و مدام از آن حی قیوم بخواهند

اما تو که تغییری در دل و جان و مسیر اندیشه و رفتار احساس می کنی

عاجزانه و با باوری عمیق از او بخواه بهار ۸۸ به حقیقت بهار باشد

از او با جدیت باران رحمتش را طلب کن

از دل و جان و زبان پاکان طریق حق مددگیر

از زبان محمد مصطفی (ص) علی مرتضی و امام ساجدان علیهما السلام خدا را بخوان

و اگر دستت به اولیای امور می رسد نماز باران را یادآور

و زمین را با چشمان خیست سیراب کن

بگذارید دولتیان همایش بحران خشکسالی و جیره بندی آب و... برگزار کنند و با علل و عوامل شناخته شده

سرگرم باشند

 همین

عاشقان عیدتان مبارک روزگارتان بهاری

 

 

أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّواْ أَيْدِيَكُمْ وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ إِذَا فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً وَقَالُواْ رَبَّنَا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا الْقِتَالَ لَوْلا أَخَّرْتَنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ قُلْ مَتَاعُ الدَّنْيَا قَلِيلٌ وَالآخِرَةُ خَيْرٌ لِّمَنِ اتَّقَى وَلاَ تُظْلَمُونَ فَتِيلاً  نساء77

آيا نمى‏نگرى كسانى را كه (پيش از هجرت) به آنان گفته شد (اكنون) دست نگهداريد و نماز به پا داريد و زكات بپردازيد. ليكن چون جهاد (در مدينه) بر آنان مقرّر شد، گروهى از آنان از مردم (مشرك مكّه) چنان مى‏ترسيدند كه گويا از خدا مى‏ترسند، بلكه بيش از خدا (از كفّار مى‏ترسيدند) و (از روى اعتراض) گفتند: پروردگارا! چرا جنگ را بر ما واجب كردى؟ چرا ما را تا سرآمدى نزديك (مرگ طبيعى) مهلت ندادى؟ بگو: برخوردارى دنيا اندك و ناچيز است و براى كسى كه تقوا پيشه كند آخرت بهتر است، و به اندازه‏ى رشته‏ى ميان هسته خرما، به شما ستم نخواهد شد.

چند نکته:

خوش بود گر محک تجربه آید به میان

تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد

مسلمانان صدر اسلام در دوران سخت مكّه، از پيامبر اسلام اجازه‏ى جنگ با مشركان را مى‏خواستند و مى‏گفتند: پيش از اسلام عزيز بوديم، اينك به خاطر اسلام گرفتار فشاريم، بگذار بجنگيم تا عزّت خود را به دست آوريم. پيامبرصلى الله عليه وآله كه آن هنگام مأمور به جنگ نبود، اجازه نمى‏داد، ولى پس از هجرت كه فرمان جهاد آمد، جمعى از همان جهاد طلبان، دست به اعتراض و بهانه جويى زدند و كفّار مكّه را بزرگ شمرده و از آنان به شدّت مى‏ترسيدند.

«خَشية» به ترسى گفته مى‏شود كه برخاسته از عظمت وبزرگ دانستن طرف باشد.

بر اساس شعور شعاربدهیم!

امام صادق‏عليه السلام فرمود: منظور از «كُفّوا ايديكم»، «كفّوا السنتكم»«زبانهایتان رانگهدارید» است، (گويا شعارهاى توخالى مى‏دادند كه آيه نازل شد،ازاین فریادهای بی محتوا دست برداريد. )

تفاوت اساسی میان دو دیدگاه بشری و الهی

امام باقرعليه السلام يكى از نمونه‏ها را صلح امام حسن‏عليه السلام معرّفى فرمودند كه آن صلح از آنچه خورشيد بر آن مى‏تابد براى امّت اسلام بهتر بود.

آرى، رهبر معصوم گاهى مثل امام حسن‏عليه السلام فرمان آتش‏بس مى‏دهد و گاهى مانند امام حسين‏عليه السلام جنگ و شهادت را لازم مى‏داند.

در روايات متعددى مى‏خوانيم كه مراد از اجل قريب كه مردم تقاضاى تأخير جهاد را تا آن زمان دارند، قيام حضرت مهدى‏عليه السلام است. يعنى افرادى مى‏گويند: تا زمان قيام امام زمان‏عليه السلام نبايد حكم قتال بيايد.

پیام های آیه را در یادداشت بعدی خواهیم خواند(با قید حیات)

منتظر می مانیم