دو دام شیطان
امام صادق(علیه السلام) :
یا بْنَ جُنْدَب اِنَّ لِلشَّیطانِ مَصائدَ یَصْطادُ بها فَتَحامُوا شِباكَهُ و مَصائِدَهُ .اما مَصائِدُهُ
فَصَدٌّ عَنْ بِرِّ الاِخوانِ، و اَمّا شِباكُهُ فَنَوْمٌ عَنْ قَضاءِ الصّلَواتِ الّتى فَرَضَهَا اللّهُ،
شیطان دامهایى دارد كه به وسیله آنها انسانها راشكارمىكند. از بزرگ ترین، عمومىترین و مؤثرترین دامهایى كه شیطان براى آدمیزاد مىگستراند،
اول این است كه انسان را از خدمت كردن به دیگران، به ویژه برادران دینى خود باز مىدارد،
دوم آن كه كارى مىكند تا انسان نمازهایش را به موقع نخواند
انسان ممكن است با انجام دادن واجبات و فرایض دینى خود فكر كند كه به طور كامل به وظیفه اش عمل كرده است، در حالى كه رفع نیازهاى مادى و معنوى برادران ایمانى نیز در حد توان از جمله وظایف دینى مسلمانان مىباشد. خصوصاً افرادى كه فعالیت خاصى مثل تحصیل، تدریس، نویسندگى و... را انجام مىدهند، باید بدانند كه وظایفى هم نسبت به دیگران، از جمله اقوام، همسایه ها، و دوستان دارند، اما متأسفانه این گونه افراد به دلیل تمركز روى یك فعالیت خاص، كم تر به این نكته توجه دارند و از انجام این وظیفه مهم غافل اند. این غفلتى است كه:
اولا، مقدمات آن را شیطان فراهم مىكند؛
ثانیاً، به ما القاء مىكند كه اصلا چیزى ندارى كه بخواهى به دیگران كمك كنى؛
ثالثاً، ما را نسبت به نیازهاى دیگران بى تفاوت مىكند؛
یعنى حالتى را در ما ایجاد مىكند كه با خود بگوییم به من ربطى ندارد كه دیگران نیاز دارند یا ندارند، یا مىگوییم من زحمت كشیدهام و به اندازه رفع نیاز خودم چیزى را به دست آورده ام، آنها هم بروند زحمت بكشند تا محتاج دیگران نباشند
حضرت در ادامه مىفرماید
هیچ عبادتى بالاتر از این نیست كه انسان در راه كمك كردن به برادران دینى خود قدمى بردارد، حتى اگر هم در این راه موفق به رفع نیاز آنها نگردد. نه تنها احسان و خدمت به برادران دینى بالاترین عبادت است، بلكه دیدار دوستان، البته اگر براى خدا باشد، نیز بالاترین عبادت است
از دیگر دامهاى شیطانى، بازداشتن انسان از خواندن نماز اول وقت است. آنچه انسان را مستقیماً در مسیر تقرب الى الله به پیش مىبرد، نماز است. نماز رابطه مستقیم بنده با خالق است. از جمله مسایلى كه باعث مىشود انسان نتواند به درستى از نمازش استفاده كند، زیاد خوابیدن، دیر خوابیدن و بد خوابیدن است. وقتى انسان دیگر اهتمامى به خواندن نماز اول وقت نداشته باشد، نسبت به مسایل دین نیز بى اعتنا مىشود و كم كم كارش به جایى مىرسد كه با دیده تمسخر به مناسك دینى مىنگرد.
سرانجام تباهي وآلودگي
ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذِینَ أَساؤُا السُّواى أَنْ كَذَّبُوا بِآیاتِ اللّهِ وَ كانُوا بِها یَسْتَهْزِؤُنَ
سرانجام كار آنان كه به اعمال زشت و كردار بد پرداختند این شد كه كافر شده و آیات خدا را تكذیب و تمسخر كردند 1
.
از جمله دلایل بى اعتنایى به دین و تمسخر آن
قرار گرفتن انسان در محیطى است كه در آن جا عوامل انحراف و دنیاگرایى زیاد است به گونهاى كه آیات الهى كم تر به گوش مىرسد، موعظه كم تر است و دست رسى به استاد و مربى مشكل است.
قرآن كریم در مورد كسانى كه عهد خدا و سوگند خود را به بهایى اندك مىفروشند، مىفرماید
أُولئِكَ لا خَلاقَ لَهُمْ فِی الاْخِرَةِ وَ لا یُكَلِّمُهُمُ اللّهُ وَ لا یَنْظُرُ إِلَیْهِمْ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ لا یُزَكِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِیمٌ؛
اینان را در دار آخرت بهرهاى نیست و خدا از خشم با آنها سخن نگوید و به نظر رحمت در قیامت بدانها ننگرد و از پلیدى گناه پاكیزه نگرداند و آنان را (در جهنم) عذاب دردناك خواهد بود.
از خداوند متعال مىخواهیم كه ما را به وظایف خود آشنا و از شر وسوسههاى شیطان دور سازد
